Er lag een rustige planning klaar voor afgelopen weekend. Het team zou 2 dagen bestaan uit 8 personen, de boot was in orde. Als de wind ietwat zou afnemen zouden we de kans hebben onze nieuwe trainingset van Quantum te bekijken. Zaterdag stond er een coastal van ongeveer 35 mijl op het programma, met speciaal aandacht op het reachen en communicatie tijdens het wisselen van posities. Zondag werd er wat meer aandacht gegeven aan het korte inshore werk.
De Crew:
Zaterdag bestond de crew uit: Rikst (Sturen), Pieter (Main), Thijs (Taktiek), Ralph (Genua), David (Spi), Remco (Pit) en Rob op het voordek. Ondergetekende was de eerste dag trainer/coach.
Zondag voer dezelfde bemanning, maar op andere posities: Rikst, Pieter, Ralph en Thijs bleven op hun positie, Rob werd Trainer/Coach, David bevond zich zondag in de Pit ter ondersteuning van Remko op het voordek. Daarnaast mocht ik de spinnaker bedienen.
Zaterdag:
Het weer had echter andere plannen met ons trainingsschema. Zaterdag begon druilerig met een nodige hoeveelheid wind. De start van onze coastal verliep ietwat traag, maar om 11 uur waren we van start gegaan in ons eerste downwind rak. De Mumma Duck bleek een handvol, vooral tijdens de reachrakken. Na een kleine 2 uur varen waren we al de nodige keren onderuit geschoven maar begon Rikst het Reachen (duidelijk een vak apart) aardig onder de knie te krijgen. Het tweede deel van de "race" tegen onszelf was een lang aandewinds stuk. Ideaal om ervaring op te bouwen voor zowel Rikst als Pieter: vooral de communicatie werd tijdens dit stuk verbeterd.
Halverwege de training heeft een vermoeide landbewoner onze boot opgezocht als rustplaats. Meer dan een half uur heeft de vogel ons ondersteund op plaatsen als de spinnakerval, de achterstag en het roer, daarna heeft hij hopelijk de IJmuidense haven opgezocht. Waarna wij hem, koud maar voldaan volgden.
Zondag:
Zondag beloofde al vanaf het begin spectaculair te worden, de boot werd wederom omgezet van een offshore naar een inshore terwijl de golven al over de pier spatten. Er werd bewust gekozen voor niet te warme kleren.
Rob en Thijs maakten het direct zwaar, met een Genua 3 werden we vol vermogen upwind gestuurd, de hoge golven trotserend. De ervaren Mumm 30 zeilers begonnen langzaamaan glimlachjes te kweken. de terugweg voorspelde veel goeds: Spectaculaire golven en meer dan genoeg wind om tijdens de surf druk te houden. Na een aantal tacks werd eindelijk het verlossende woord gegeven: "Final TACK!". De grijnzen werden steeds breder en na het voltrekken van de spinnaker spoot de Mumma Duck golf na golf af, waarbij snelheden boven de 20 knopen niet vreemd waren. Een aantal keer komt de Mumma Duck zover uit het water dat de snelheidsmeter naar lucht hapt.
De zondagmiddag werd uiteindelijk afgesloten met een aantal fantastische surfs waarbij we ruim 21 knopen aantikten (21.8 kts een nieuw bootrecord!, GO RIKST!) en een enkele Broach. Daarna werd onze boot weer op de kant gezet, gespoeld en wat lange termijn kluswerk opgelost, maar wat er ook gebeurde: de grijns verdween pas ver in de nacht van ons gezicht.
Er lag een rustige planning klaar voor afgelopen weekend. Het team zou 2 dagen bestaan uit 8 personen, de boot was in orde. Als de wind ietwat zou afnemen zouden we de kans hebben onze nieuwe trainingset van Quantum te bekijken. Zaterdag stond er een coastal van ongeveer 35 mijl op het programma, met speciaal aandacht op het reachen en communicatie tijdens het wisselen van posities. Zondag werd er wat meer aandacht gegeven aan het korte inshore werk.
Het weer had echter andere plannen met ons trainingsschema. Zaterdag begon druilerig met een nodige hoeveelheid wind. De start van onze coastal verliep ietwat traag, maar om 11 uur waren we van start gegaan in ons eerste downwind rak. De Mumma Duck bleek een handvol, vooral tijdens de reachrakken. Na een kleine 2 uur varen waren we al de nodige keren onderuit geschoven maar begon Rikst het Reachen (duidelijk een vak apart) aardig onder de knie te krijgen. Het tweede deel van de "race" tegen onszelf was een lang aandewinds stuk. Ideaal om ervaring op te bouwen voor zowel Rikst als Pieter: vooral de communicatie werd tijdens dit stuk verbeterd. 
Halverwege de training heeft een vermoeide landbewoner onze boot opgezocht als rustplaats. Meer dan een half uur heeft de vogel ons ondersteund op plaatsen als de spinnakerval, de achterstag en het roer, daarna heeft hij hopelijk de IJmuidense haven opgezocht. Waarna wij hem, koud maar voldaan volgden.
Rob en Thijs maakten het direct zwaar, met een Genua 3 werden we vol vermogen upwind gestuurd, de hoge golven trotserend. De ervaren Mumm 30 zeilers begonnen langzaamaan glimlachjes te kweken. de terugweg voorspelde veel goeds: Spectaculaire golven en meer dan genoeg wind om tijdens de surf druk te houden. Na een aantal tacks werd eindelijk het verlossende woord gegeven: "Final TACK!". De grijnzen werden steeds breder en na het voltrekken van de spinnaker spoot de Mumma Duck golf na golf af, waarbij snelheden boven de 20 knopen niet vreemd waren. Een aantal keer komt de Mumma Duck zover uit het water dat de snelheidsmeter naar lucht hapt.
