120 Miles of Offshore Fun!

IJmuiden, 16 September, 2009

Na wat weken stil te hebben gelegen werd de Mummaduck in het weekend van 12 en 13 september weer losgelaten. Deze keer voor een offshoretraining van 120 zeemijlen kriskras over de Noordzee.

Met DelftChallenge materiaalman Ewout in de rol van navigator beginnen we aan de geplande route. De verdere crew bestaat uit Thijs, Rob, Ralph, Remco en David. Voor de laatste is de training een dubbele vuurdoop, want zowel het offshore- als het nachtzeilen zijn beide onbekend terrein. Helaas zullen we het vanwege ziekte zonder Ties moeten doen, maar met een voorspelling van 15 knopen wind verwachten we met 6 man de klus ook te kunnen klaren.

Vlak na de havenmonding van IJmuiden gaat de fractional spinnaker omhoog en reachen we richting de eerste boei. Na de ronding peelen we naar de masthead spinnaker en sprinten we met stroming mee verder richting Scheveningen. Daarna beginnen we aan een lang kruisrak richting Den Helder. De wind is vlagerig en neemt langzaam af naar 10 knopen, en in combinatie met de korte golven blijkt het lastig schakelen. Na een mooie zonsondergang en de railingpasta van rob glijden we aan de wind de nacht in.

Na enkele uren ronden we de bovenboei waarna de fractional weer omhoog gaat. Navigator Ewout wordt even op de proef gesteld door een onvindbare boei. Na een korte speurtocht wordt besloten de virtuele boei dan maar te ronden. We vervolgens de tocht met een genuareach richting het oosten, waarna we eindelijk weer de masthead spinnaker kunnen zetten. De windsterkte blijft erg variabel, en omdat we op momenten de concentratie er niet goed bij kunnen houden schakelen we meerdere keren te laat. De onderboei blijkt midden in een ankerveld te liggen; midden tussen grote tankers droppen we de spinnaker en beginnen aan het langste kruisrak van de tocht. Remco en David wisselen tijdens de nacht gestaag door op het grootzeil, Thijs en Ralph op stuur. Hoewel Rob last heeft van zeeziekte blijft hij schitteren op het voordek tijdens de boeirondingen en zeilwissels.

In de lange stuurboordslag naar het noorden bouwt de wind door naar 20 knopen, en krijgen we wat kleine regenbuien over ons heen. Het is nu goed te merken dat we wat gewicht in de railing missen. Ondanks het strakke eetschema van Rob eten we veel te weinig tijdens de nacht, terwijl dat essentieel is om goed gefocust te blijven. En de focus is er redelijk uit aan het begin van de ochtend. In het laatste rak naar de kardinaalboei neemt de wind toe tot 25 knopen en met nog ongeveer 25 zeemijlen downwind terug naar IJmuiden in het vooruitzicht propt iedereen een paar dextro's naar binnen. Bij de set gaat het echter gelijk al mis: nog geen 10 seconden nadat we de spinnaker in top hebben gaan we al onderuit. We ruimen de chaos op het voordek op proberen het nog een keer. Wat volgt zijn 25 waanzinnige mijlen waarin alle nachtelijke dufheid eruit vliegt. De gijpen gaan redelijk goed in de steile golven en we tikken meerdere keren de 18 knopen aan. Op de layline naar de haven duikt de mummaduck echter met haar neus in een golf en is het uit met de pret. Met de Genua reachen we het laatste stuk terug naar de haven. Tijdens het checken van het log komen we nog een mooie verassing tegen; de maximale bootspeed van het weekend is boven de 20 knopen uitgekomen!

Geleerde lessen

Een deel van de bemanning is met haar neus op de feiten gedrukt: offshorezeilen is een totaal ander spelletje dan het inshore werk. We moeten werken aan het vasthouden van concentratie en ook de taakverdeling was tijdens de training niet altijd helder. Vooral 's nachts hebben we veel laten liggen. De weg naar de Tour is echter nog lang en we hebben alle vertrouwen dat we deze onderdelen uitvoerig kunnen verbeteren.

What's next?

De komende weken zal er nog enkele keren worden getraind. Daarnaast wordt de boot grondig onder handen genomen. De verbinding van de lieren aan het dek wordt aangepakt en ook zal de decklay-out worden verbeterd.

Blijf ons volgen via de website en twitter!

Groeten

David